รอยยิ้มในความทรงจำ~*
2008-10-03
ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลยวะ
อยากให้รอยยิ้มนั้นเป็นของกุดังเดิม
แต่วันนี้มันไม่ใช่แล้ว มันไม่ใช่ของกุอีกแล้ว
กุคงไม่มีสิทธิ์ที่จะได้เห็นมันอีก
เชื่อไหมรอยยิ้มอย่างนั้นเวลาที่มึงมอบให้กุ
มันทำให้กุรู้สึกดีแค่ไหน
แต่ในวันนี้มึงมอบให้กับผู้อื่นไปแล้ว
ในเมื่อมึงมีคนที่สนิทกว่ากุ กุก็ทำใจ
เออ...มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น
เทียบกันแล้ว กุเทียบเค้าไม่ติด
ตอนอยู่กับกุ เราแทบจะไม่มีเรื่องจะพูดกัน
นอกจากเรื่องเรียน ที่กุช่วยเหลือมึงมาตลอด
ก็กุพูดไม่เก่ง กุเป็นคนเงียบ
เหล้ากุก็ไม่ชอบกิน สาวๆกุก็จีบไม่เป็น
กุอยากบอกเมิงว่า
"กุอยากจะทำให้เมิงมีความสุขเวลาที่อยู่กะกุ"
แต่กุไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ
กุรักมึงมากนะ อะไรที่กุสามารถทำให้มึงได้
ก็ก็อยากทำ แม้กุจะต้องเจ็บเองก็ตาม
กุรู้ว่ามึงรับรู้เรื่องราวทั้งหมด
และมึงสงสารกุ มึงบอกว่า
ไม่มีทางเป็นไปได้ ให้กุเลิกคิด
มึงบ้ารึเปล่า ความรู้สึกมันห้ามกันได้เหรอ
จะมาห้ามไม่ให้กุรักมึง ก็เป็นไปไม่ได้เหมือนกัน
กุไม่ได้ขอให้มึงมารักกุตอบ
ขอแค่กูได้ทำอะไรดีๆเพื่อมึง แค่นี้กูก็มีความสุขแล้ว
แล้วมึงกะกูก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
กุดีใจนะ ที่อย่างน้อย ถึงแม้มึงไม่ชอบ
ความรู้สึกที่กุมีให้ ถึงมึงจะไม่ต้องการ
แต่มึงก็ยังไม่อยากตัดความเป็นเพื่อนกะกู
มึงถนอมนำใจกุด้วยการไม่บอกตรงๆ
ด้วยกลัวกุจะยิ่งเงียบไปกันใหญ่
แล้วความเป็นเพื่อนของเราจะจบ
มึงไม่อยากจะเสียกุไป
ขอบใจวะ กุรู้สึกตื้นตัน อยากร้องไห้
แต่สิ่งนี้มันทำให้กุคิดเข้าข้างตัวเองอีก
หลายครั้งที่กุเข้าข้างตัวเอง
ว่าการกระทำบางอย่างของมึง
ทำให้กูคิด ว่ามึงก็มีใจ
แม้จะแค่เสี้ยวนาที ก็กุก็ดีใจวะ
กุตัดสินใจแล้ว กุจะยอมเก็บความรู้สึก
รักมึงเอาไว้
เพื่อที่เราจะได้เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
กุก็ไม่อยากเสียมึงไปเหมือนกัน
ในวันนี้กุรู้สึกได้ ว่าเราเริ่มห่างเหิน
ถึงแม้จะผ่านข้ามปัญหานั้นมาแล้ว
เส้นความเป็นเพื่อนของกุกะมึงยังไม่ขาด
แต่มันก็เหลือเพียงเส้นใยเล็กๆเท่านั้น
มันคงไม่มั่นคงและแข็งแรงเหมือนแต่ก่อน
กุเสียใจจริงๆ น้ำตาคลอเบ้า
ที่มึงไม่มีรอยยิ้มให้กุเช่นเคย
ทั้งๆที่กุไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย
กุได้แต่หวังว่า อย่างน้อย
กุจะได้เห็นมึงยิ้มให้กุอย่างนั้นบ้างเป็นครั้งสุดท้าย
อีกสักครั้ง
...................
